Dawne Zawiercie w fotografiach i opowiadaniach

Wielki kryzys gospodarczy, który rozpoczął się w roku 1929 spowodował znaczny wzrost bezrobocia na terenie Zawiercia co spowodowało, iż znaczna część miejscowej ludności znalazła się na skraju nędzy. Wkrótce okazało się, że państwowa opieka społeczna nie jest wstanie sama poradzić sobie ze skutkami kryzysu. Z tego powodu powołano do życia w dniu 

15 marca 1930 roku Komitet Obywatelski Niesienia Doraźnej Pomocy dla Bezrobotnych. Inicjatorem powstania był starosta zawierciański Stanisław Konopacki.   W skład Komitetu weszło 37 osób, wśród nich znaleźli się m.in. Franciszek Langer, Stanisław Holenderski, Kazimierz Sachse, Seweryn Wesołowski, Bronisław Peltyn, Zenon Stattler, a także proboszcz parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła Franciszek Zientara. Komitet zorganizowany był w 5 sekcji: ogólnokwalifikacyjną, dożywiania bezrobotnych, opieki nad dzieckiem i matką, finansową oraz opieki lekarskiej.

W ramach swej działalności Komitet wydawał paczki żywnościowe, dożywiał dzieci z najuboższych rodzin, a także wraz z Tymczasowym Zarządem Miejskim opracował program robót celowych. Komitet przyczynił się również do udostępnienia bezrobotnym za minimalną opłatą robotniczych ogródków działkowych wraz z materiałem nasiennym i sadzeniowym. 

Warto odnotować iż Komitet Obywatelski Niesienia Doraźnej Pomocy dla Bezrobotnych nie był pierwszą tego typu organizacją na terenie Zawiercia. W latach I wojny Światowej, kiedy w wyniku działań wojennych zostały zamknięte zawierciańskie fabryki, pomocą dla bezrobotnych zajęło się Chrześcijańskie Towarzystwo Dobroczynności. Otworzono wówczas bezpłatną kuchnię dla najuboższych za którą odpowiadali: Stanisław Szymański, Józef Brzeziński, Jan Pasierbiński oraz Bronisław Szulc.

Tekst: Adam Bieńkowski, Zdjęcia: archiwum prywatne Barbary Francik